سازمان دانش آموزی؛ شبکه روایتگران آینده ایران

به گزارش خبرگزاری صدا و سیما؛ حسین صادقی در اجلاس سراسری مدیران سازمان دانش آموزی، مأموریت این سازمان را فراتر از برگزاری برنامه ها، مسابقات و مراسم دانست و اظهار کرد: سؤال اصلی این است که دانش آموزان را برای چه آینده ای آماده می کنیم؛ اگر قرار است دانش آموز برای زندگی اجتماعی، مشارکت، مسئولیت پذیری، گفت و گو، کار جمعی و نقش آفرینی در جامعه آماده شود، باید فرصت تجربه این مهارت ها را نیز در اختیار او قرار دهیم.

وی افزود: مدرسه فقط محل انتقال دانش نیست؛ مدرسه باید محل تمرین زندگی اجتماعی باشد و سازمان دانش آموزی می تواند یکی از مهم ترین میدان های این تمرین باشد.

صادقی گفت: اگر دانش آموز را صرفاً مخاطب برنامه های تربیتی بدانیم، برای او برنامه تولید کرده ایم؛ اما اگر او را شریک تربیت بدانیم، سازمان دانش آموزی به میدان واقعی تمرین زندگی تبدیل می شود. دانش آموز باید بتواند تصمیم بگیرد، مسئولیت بپذیرد، ایده بدهد، گفت و گو کند و برای یک مسئله راه حل پیدا کند

حرکت از برنامه محوری به سوی تجربه محوری

رئیس مرکز اطلاع رسانی و روابط عمومی با بیان این که تعدد برنامه ها به تنهایی نشانه موفقیت فعالیت های تربیتی نیست، تصریح کرد: آنچه اهمیت دارد، تجربه ای است که دانش آموز از این فعالیت ها به دست می آورد.

وی افزود: اگر دانش آموز بعد از یک برنامه فقط خاطره ای داشته باشد، یک برنامه برگزار کرده ایم؛ اما اگر مهارتی یاد گرفته، مسئولیتی پذیرفته، یک مسئله اجتماعی را فهمیده یا اعتمادبه نفس بیشتری پیدا کرده باشد، یک اتفاق تربیتی رخ داده است.

صادقی گفت: هر فعالیت سازمان دانش آموزی باید با این پرسش سنجیده شود که چه مهارتی در دانش آموز ایجاد می کند، چه تجربه ای به او می دهد و او را برای چه نقشی در جامعه آماده می سازد.

وی تأکید کرد: تشکل دانش آموزی زمانی معنا پیدا می کند که دانش آموز فقط مجری تصمیم بزرگسالان نباشد، بلکه در طراحی، اجرا و ارزیابی فعالیت ها نیز نقش داشته باشد.

هر دانش آموز، یک رسانه بالقوه

صادقی در ادامه، سواد رسانه ای را یکی از ضرورت های جدی تربیت نسل امروز دانست و گفت: دانش آموزی که با تلفن همراه عکس می گیرد، فیلم تولید می کند، مطلب منتشر می کند و محتوا را برای دیگران می فرستد، دیگر فقط مصرف کننده رسانه نیست؛ او بخشی از چرخه تولید و توزیع پیام است.

وی افزود: مسئله امروز این نیست که دانش آموز وارد فضای رسانه ای بشود یا نه؛ او وارد این فضا شده است. مسئله این است که آیا برای حضور مسئولانه، هوشمندانه و اخلاقی در این فضا تربیت شده است یا خیر.

رئیس مرکز اطلاع رسانی و روابط عمومی وزارت آموزش و پرورش، توانایی تشخیص خبر از شایعه و محتوای جعلی، ارزیابی منابع، پرهیز از بازنشر مطالب بدون بررسی و توجه به مسئولیت اجتماعی انتشار محتوا را از مهارت های ضروری دانش آموزان عنوان کرد.

سازمان دانش آموزی؛ شبکه روایتگران آینده ایران

رئیس مرکز اطلاع رسانی و روابط عمومی وزارت آموزش و پرورش با اشاره به ظرفیت گسترده سازمان دانش آموزی، گفت: اگر در هر استان، شهرستان و مدرسه دانش آموزانی داشته باشیم که بدانند چگونه سوژه پیدا کنند، سؤال بپرسند، صحت یک خبر را بررسی کنند و روایت حرفه ای بسازند، دیگر صرفاً یک شبکه خبرنگار دانش آموز نخواهیم داشت؛ بلکه شبکه ای از روایتگران آینده ایران شکل خواهد گرفت.

صادقی افزود: آینده سازمان دانش آموزی باید در حرکت از «دانش آموز منفعل» به «دانش آموز کنشگر»، از «مصرف کننده رسانه» به «تولیدکننده روایت» و از «خبررسانی» به «جریان سازی» تعریف شود.

روایت امید؛ دیدن واقعیت های خوب

وی تقویت هویت ملی را از دیگر مأموریت های مهم سازمان دانش آموزی برشمرد و گفت: هویت را نمی توان فقط با سخنرانی و بخشنامه منتقل کرد؛ هویت باید تجربه و روایت شود.

صادقی افزود: دانش آموز باید ایران را در مدرسه، محله، شهر، فرهنگ، تاریخ، قهرمانی ها، پیشرفت ها و ظرفیت های این سرزمین ببیند و آن را برای هم نسلان خود روایت کند.

وی با تأکید بر ضرورت تربیت «راویان امید»، گفت: روایت امید با تبلیغ تفاوت دارد؛ روایت امید یعنی واقعیت های خوب را ببینیم و درست روایت کنیم. یک مدرسه موفق، معلم خلاق، دانش آموز پرتلاش، خیر مدرسه ساز یا یک ایده نوآورانه می تواند یک روایت امیدآفرین باشد.

هوش مصنوعی؛ بخش جدید سواد رسانه ای

صادقی همچنین با اشاره به گسترش استفاده از هوش مصنوعی، گفت: امروز نمی توان از سواد رسانه ای سخن گفت، اما درباره هوش مصنوعی حرفی نزد. دانش آموز باید بداند هر تصویری که می بیند الزاماً واقعی نیست و هر متنی که می خواند نیز لزوماً درست نیست.

وی افزود: در این حوزه، مهم تر از آموزش ابزار، آموزش مسئولیت و اخلاق استفاده از فناوری است. دانش آموز باید بداند از فناوری برای چه، چگونه و با چه مسئولیتی استفاده کند.

ناترازی انرژی؛ یک مسئله تربیتی

رئیس مرکز اطلاع رسانی و روابط عمومی در بخش دیگری از سخنان خود به مسئله ناترازی انرژی پرداخت و گفت: ناترازی انرژی فقط مسئله وزارت نیرو یا وزارت نفت نیست؛ این مسئله به رفتار همه ما، از خانواده و مدرسه تا جامعه، مربوط می شود.

وی تأکید کرد: اگر بخشی از مسئله انرژی، مسئله رفتار است، آموزش و پرورش نیز در قلب راه حل قرار دارد؛ زیرا دانش آموز می تواند یک رفتار درست را از مدرسه به خانه و از خانه به جامعه منتقل کند.

صادقی افزود: مدیریت مصرف انرژی باید از مفهوم ساده «صرفه جویی» به «مسئولیت پذیری اجتماعی» ارتقا پیدا کند. اینجا همان نقطه ای است که یک مسئله فنی به یک موضوع تربیتی تبدیل می شود.

وی در پایان تأکید کرد: اگر امروز به دانش آموز فرصت مشارکت ندهیم، فردا سخن گفتن از مشارکت اجتماعی دشوار خواهد بود؛ اگر فرصت روایت کردن را از او بگیریم، دیگران برای او روایت خواهند کرد. آینده را نمی توان فقط برای دانش آموز ساخت؛ آینده را باید با خود دانش آموز ساخت.