اعتماد عمومی؛ سرمایه ای که با بخشنامه ساخته نمی شود

در هر اقتصادی، سرمایه فقط پول، کارخانه و تجهیزات نیست. یکی از مهم ترین سرمایه های هر جامعه، اعتماد عمومی است؛ اعتمادی که به سادگی به دست نمی آید و با تصمیم های متناقض، وعده های بی پشتوانه و بی توجهی به مطالبات مردم می تواند به تدریج کاهش پیدا کند.

اقتصاد زمانی می تواند مسیر توسعه را طی کند که مردم و فعالان اقتصادی بتوانند آینده را تا حدی پیش بینی کنند. تولیدکننده باید بداند قواعد فعالیت او ناگهان تغییر نمی کند، سرمایه گذار باید بتواند برای ماه ها و سال های آینده برنامه ریزی کند و شهروند باید احساس کند تصمیمات اقتصادی و اداری، بر مبنای ضابطه و نه سلیقه اتخاذ می شوند.

در این میان، شفافیت نقش مهمی دارد. مردم الزاماً انتظار ندارند همه تصمیم ها مطابق خواسته آنان باشد؛ اما انتظار دارند منطق تصمیم ها را بدانند. توضیح دادن درباره یک تصمیم اقتصادی، پذیرفتن نقد و پاسخگویی در برابر نتایج آن، بخشی از حکمرانی مطلوب است.

یکی از آسیب های جدی زمانی شکل می گیرد که فاصله میان تصمیم گیر و جامعه افزایش یابد. اگر سیاستی آثار نامطلوبی بر معیشت مردم یا فعالیت بنگاه ها داشته باشد، نادیده گرفتن این آثار، مشکل را حل نمی کند. سیاست گذاری موفق، نیازمند شنیدن صدای گروه هایی است که مستقیماً تحت تأثیر تصمیمات قرار می گیرند.

اعتماد عمومی البته با تبلیغات ایجاد نمی شود. اعتماد، نتیجه تجربه روزمره مردم است؛ تجربه ای که از کیفیت خدمات عمومی، ثبات مقررات، سرعت رسیدگی اداری، نحوه برخورد با مردم و میزان پاسخگویی مسئولان شکل می گیرد.

اقتصاد ایران برای عبور از مشکلات، به منابع مالی و سرمایه گذاری نیاز دارد، اما پیش از آن به محیطی نیازمند است که در آن مردم نسبت به آینده احساس اطمینان بیشتری داشته باشند.

اعتماد عمومی یک شاخص اقتصادی در جدول های آماری نیست، اما کاهش آن می تواند هزینه بسیاری از تصمیم های اقتصادی را افزایش دهد. حفظ این سرمایه، نه با شعار، بلکه با ثبات، شفافیت، پاسخگویی و عمل به وعده ها امکان پذیر است.

تگ ها اخبار برگزیده تصمیمات اقتصادی