فرزندی که از دامن مادر به معراج رفت + عکس

به گزارش ایکنا، اعضای کمیته شهدای قرآنی سازمان قرآن و عترت بسیج تهران بزرگ روز گذشته چهارشنبه 21 خرداد به دیدار خانواده شهیدمحمدهاشم چوبداران رفتند. شهیدمحمدهاشم چوبداران متولد 1345 بود و در زمان شهادت که در جریان عملیات بیت المقدس هفت، در منطقه شلمچه به وقوع پیوست، 22 سال داشت. 23 خرداد 1404، سی و هفتمین سالروز عروج ملکوتی این رزمنده جان برکف اسلام است، شهیدی که وصیت نامه وزینی از خود به جای گذاشته و در آن بزرگترین آرزویش را نابودی دشمنِ بعثی و سردمداران آن عنوان کرده است. تنها خواهر شهید که حالا تنها یادگار خانواده نیز هست، سینه ای مالامال از خاطرات دارد. خاطراتی از لحظات شیرین و سراسر عشق و ارادت و وفاداری و ایثار از آنچه مادر در حق او و برادر شهیدش انجام داده بود. گفتار خواهر در این دیدار و در غیاب پدر و مادری که سال 92 به سوی پسر شهیدشان رهسپار شدند، راوی احوال برادر شهیدش شده است. شهیدمحمدهاشم و او دست پرورده مادری بوده اند که با وجود حداقل سواد، اما در تربیت فرزندان بر پایه موازین اسلام و شعائر دینی سخت کوشی و مداومتی مثال زدنی داشته است. مادر در نبود پدر، که به اقتضای شغل کمتر در خانه بود، همچون چراغ راه و نگهبانی دلسوز، فرزندانش را در مسیر قرآن و نماز همراهی کرد. تصویری زنده از او در ذهن خواهر شهید است؛ مادری که پای فرزندش را تا مسجد و حسینیه ها دنبال می کرد و او را در شب های معنوی مجالس اهل بیت(ع) تنها نمی گذاشت. مادر شهید که در دوران طفولیت، از مهر و عاطفه والدین بی بهره بوده، حالا که خود مسئولیت دو فرزند را به عهده دارد، می کوشد نهایت شفقت و مراقبت از فرزندان خود را در مسیر رسیدن به خوشبختی، البته نه خوشبختی دنیوی، بلکه آنچه رضایت مندی خداست، به انجام رساند. آنچه شهیدمحمدهاشم از معنویت بهره برده بود، همه متأثر از خلق نیکوی مادر و انس و الفت با معارف قرآنی و دینی بود. شهیدمحمدهاشم چوبداران در چنین فضایی و در سایه مراقبت های دائمی مادر، بزرگ شد و پرورش یافت و البته ثمره چنین تربیتی، فرزندی برومند خواهد بود که در ساحت دینداری و پرداختن به عرفانیات در دوران خود و به نسبت جوانان هم سن و سالش سرآمد بود. مصداق داشتن چنین روحیه معنوی و عرفانی، وصیت نامه اوست؛ وصیت نامه ای که بنا به گفته خواهر در نگارش و تنظیم آن وسواس زیادی به خرج داده شد. شهیدمحمدهاشم چوبداران به فاصله دو ماه پیش از شهادت، با دسته ای از کتاب های دینی، عرفانی و تفاسیر قرآنی که زیربغل داشت به خانه می آید، ساعت ها پشت درهای بسته با خود خلوت می کند و نتیجه آن می شود که بر پایه مطالب آن مکتوبات و برداشت هایی که از آن داشت، وصیت نامه ای را به رشته تحریر در می آورد که سرشار از نکات گران سنگ عرفانی است. این وصیت نامه حاوی توصیه هایی است که نه در قامت یک جوان 22 ساله، بلکه در قالب یک ادیب عارف، به هم نسلان و نسل های پس از خود گفته شده است. شهیدمحمدهاشم پسر درس خوانی بود و تمام امید و آرزوی مادر در راه پرمشقتی که سپری کرده بود به حساب می آمد، ابتدا در دانشگاه تربیت معلم پذیرفته شد، در ادامه مصمم به ادامه تحصیل در رشته کشاورزی و امور زراعی شد، اما از جایی به بعد برای حضور در جبهه های حق علیه باطل احساس وظیفه کرد و پا به دانشگاه خودسازی جبهه گذاشت. او با پشتوانه تقوای الهی، سال ها مجاهدت در راه قرآن و آموختن فرایض و دستورات دینی، خود را از همان طفولیت، بیمه کرده بود و حتی به سبب عشق و ارادتی که به ساحت سیدالشهداء(ع) داشت، از هنر وجودی خود در زمینه اجرای تعزیه و شبیه خوانی برای خواندن نسخه علی اکبر(ع) استفاده کرد. اینک زمان آن رسیده بود که به شکلی عملی و در صحنه واقعی پیکار با دشمنِ زمان، نقش خود را ایفا کند، در نتیجه پای به جبهه گذاشت ... آسمانی شد ... و پیکرش 10 سال بعد به میهن بازگردانده شد. این سوی جبهه، مادر بی تاب بود و نمی توانست دوری فرزند را تحمل کند، هر چند خانواده سعی در پُر کردن جای خالی شهید را داشتند، اما هیاهوی اطراف هیچگاه جای تنها پسر را نگرفت. از آن تاریخ به بعد جسم مادر تحلیل رفت و رو به ناتوانی گذاشت تا این اواخر که دیگر حتی توان راه رفتن را نیز از دست داده بود. برای راحتی حال او طبقه همکف خانه را بهسازی و آماده می کنند تا برای رفت و آمد دچار سختی و مشکل نشود. حالا همان طبقه همکف در فقدان مادر تبدیل به حسینیه ای شده که در آن روزهای جمعه هر هفته جلسات مذهبی و قرآن برگزار می شود، تا ثواب آن به روح مادر و پدری که چنین فرزند سلحشوری تربیت کرده اند، عاید و واصل شود. انتهای پیام