309 هزار مسلمان روهینگیایی در بنگلادش آواره هستند

به گزارش ایکنا به نقل از رویترز، وزارت امور خارجه بنگلادش اعلام کرد دولت تحت حمایت ارتش میانمار تأیید کرده است که نزدیک به 309000 آواره در اردوگاه های بنگلادش، ساکنان سابق ایالت بحران زده راخین هستند، اما بازگشت آنها تنها پس از تأمین امنیت در راخین انجام خواهد شد. براساس این گزارش میانمار از بین 828824 نام ارسال شده تا 31 ژوئیه 2026 میلادی 308797 آواره در بنگلادش را به عنوان ساکنان سابق راخین تأیید کرده است.

به گزارش ایکنا به نقل از رویترز، وزارت امور خارجه بنگلادش اعلام کرد دولت تحت حمایت ارتش میانمار تأیید کرده است که نزدیک به 309000 آواره در اردوگاه های بنگلادش، ساکنان سابق ایالت بحران زده راخین هستند، اما بازگشت آنها تنها پس از تأمین امنیت در راخین انجام خواهد شد.

براساس این گزارش میانمار از بین 828824 نام ارسال شده تا 31 ژوئیه 2026 میلادی 308797 آواره در بنگلادش را به عنوان ساکنان سابق راخین تأیید کرده است.

این درحالی است که طبق گزارش سازمان ملل متحد، بیش از هفتصد هزار روهینگیایی در سال 2017 پس از سرکوب توسط نیروهای امنیتی میانمار به کشور همسایه، بنگلادش گریختند و بسیاری دیگر هنوز از طریق سفرهای دریایی و زمینی نامشخص در حال ترک این کشور هستند. میانمار می گوید 4241 نفر را در فهرست بازگشت بنگلادش شناسایی کرده است که ادعا می شود در فعالیت های تروریستی دست داشته اند، در حالی که 113507 نفر دیگر قابل تأیید نیستند.

میانمار می گوید بازگشت تنها زمانی آغاز خواهد شد که شرایط امنیتی در ایالت راخین پایدارتر شود. ارتش میانمار در حال مبارزه با ارتش آراکان، یک گروه مسلح قومی مستقر در راخین است که به دنبال خودمختاری برای منطقه است.

میانمار موافقت کرده است که 5000 پناهجوی روهینگیا را از مالزی بپذیرد، اما مالزی اعلام کرد که اگر جان آنها در خطر باشد، بازگشت ادامه نخواهد یافت. ترتیبات قبلی بازگشت آوارگان در سال های 2018 و 2019 نیز علیرغم آمادگی های دوجانبه با بنگلادش منجر به بازگشت هیچ پناهجویی نشده است.

بنگلادش در حال حاضر میزبان تقریباً 1.2 میلیون پناهنده روهینگیا است که پس از فرار از میانمار در شرایط وخیم انسانی زندگی می کنند. این درحالی است که گزارش های سازمان ملل و نهادهای بین المللی اقدامات صورت گرفته علیه مسلمانان روهینگیا را نسل کشی توصیف کرده اند .

بازگشت امن تنها به معنای بازگشت به سرزمین نیست، بلکه نیازمند حفاظت واقعی از غیرنظامیان، توقف سربازگیری اجباری، تضمین دسترسی به کمک های بشردوستانه، حمایت از زنان و کودکان، ادامه مستندسازی جنایت ها و پاسخگو کردن عاملان آنها است.

انتهای پیام

نظرات

captcha