بزرگترین عامل جداکننده اتصال عبد با معبود محبت غیر خداست

به گزارش ایکنا از خراسان رضوی، محمدعلی انصاری ، صاحب تفسیر مشکاة و مفسر قرآن کریم، در نشست مجازی که امروز 2 اردیبهشت ماه با موضوع « محبت به همسر » برگزار شد، اظهار کرد: بزرگ ترین عامل جداکننده اتصال عبد و معبود، محبت غیر خداست. چنین محبتی اگر در دل راه یابد، لحظه به لحظه آدمی را از حضرت حق دور می کند و وجود انسان را تا تباهی کامل پیش می برد؛ البته محبت به غیر خدا بر دو گونه است. یا در طول محبت خداست، یا در عرض محبت او.

به گزارش ایکنا از خراسان رضوی، محمدعلی انصاری، صاحب تفسیر مشکاة و مفسر قرآن کریم، در نشست مجازی که امروز 2 اردیبهشت ماه با موضوع «محبت به همسر» برگزار شد، اظهار کرد: بزرگ ترین عامل جداکننده اتصال عبد و معبود، محبت غیر خداست. چنین محبتی اگر در دل راه یابد، لحظه به لحظه آدمی را از حضرت حق دور می کند و وجود انسان را تا تباهی کامل پیش می برد؛ البته محبت به غیر خدا بر دو گونه است. یا در طول محبت خداست، یا در عرض محبت او. محبت نبی مکرم اسلام(ص)، امیرالمؤمنین(ع)، صدیقه طاهره(ع) و فرزندان والاتبارش، در طول محبت خداست.

وی بیان کرد: این محبت استمرار محبت خدا و نشئت یافته از مهر اوست. محبت به همسر و فرزندان نیز چنین است و هم سو با اراده الهی است؛ زیرا که او خود این محبت را در دل ها قرار داده است؛ اما مشروط به آنکه این محبت در طول محبت خدا باقی بماند و تبدیل به محبتی در عرض محبت حق تعالی نشود.مقصود از محبتِ در عرض، آن است که محبت خدا و غیر خدا در تعارض با هم قرار گیرند. در این حال، خدا چیزی را می خواهد و محبوب غیر خدا، خلاف آن را. انسانی نیز که دل در گرو چنین محبوبی دارد، میان دو انتخاب می ماند.

انصاری افزود: بیشترین محبتی که در وجود انسان ایجاد تعارض می کند، محبت دنیاست زیرا انسانی که دل در بند زنجیر دنیا دارد، خلاف خواست خداوند می خورد و می پوشد و رفتار می کند. در حدیثی از حضرت ثامن الحجج(ع) آمده است:«همانا بنده مومن هنگامی که دست همسرش را (از سر محبت) در دست گیرد، خدای عزوجل 10 حسنه برایش بنویسد و ده بدی از او پاک سازد و اگر او را ببوسد، خداوند صد حسنه برایش بنویسد و صد بدی از او پاک کند و چون با او هم آغوش شود، خداوند هزار حسنه برایش ثبت کند و هزار بدی از او پاک کند.»

این مفسر قران کریم تصریح کرد: براساس این حدیث، محبت به همسر حسنات بسیار دارد و آنچه نزد برخی افراد کاری حیوانی است، در دین مبین اسلام وقتی با توجه به خداوند و جهت دادن کار به سوی حضرت او همراه شود، به کاری متعالی بدل می شود. پس پرداختن به امور دنیوی، می تواند با انابه و توجه به خداوند همراه باشد. مثلاً انسان می خوابد تا آرامش بیابد و از نتیجه این آرامش، بهتر و نیکوتر به طاعت خداوند بپردازد.

وی گفت: بنابراین می توان تمام کارها و همه وجود را رنگ خدایی زد؛ همان که خوش ترین و ماندگارترین رنگ هاست: «صِبْغَةَ اللهِ وَ مَنْ أَحْسَنُ مِنَ اللهِ صِبْغَةً؛ رنگ خدا را (بپذیرید) و خوش رنگ‏تر از (رنگ) خدا کیست؟»

انتهای پیام

نظرات

captcha