قدم هایی از دل تاریخ برای رسیدن به آینده

به گزارش سرویس بین الملل خبرگزاری صدا و سیما از پکن؛ خبرنگار خبرگزاری صدا و سیما مستقر در پکن با سفر به شهر گویانگ، ویژگی های منحصر به فرد این شهر را روایت می کند.

قدم هایی از دل تاریخ برای رسیدن به آینده قدم هایی از دل تاریخ برای رسیدن به آینده قدم هایی از دل تاریخ برای رسیدن به آینده قدم هایی از دل تاریخ برای رسیدن به آینده قدم هایی از دل تاریخ برای رسیدن به آینده #carousel189965, #thumbs189965 , #carousel_desc189965 { overflow: hidden; } #carousel-wrapper189965 .caroufredsel_wrapper img{ border-radius: 10px; border : 2px solid #839494 } #carousel-wrapper2189965 .caroufredsel_wrapper img{ border-radius: 10px; border : 2px solid #839494 } #carousel189965 span { display: block; float: left; } #carousel189965 img { display: block; } #thumbs189965 a, #thumbs189965 img { display: block; float: left; } #carousel_desc189965 span { width: 100%; /* height: 100%; */ display: block; float: left; position: relative; padding: 9px; text-align: center; } #carousel189965 span, #carousel189965 a, #thumbs189965 span, #thumbs189965 a { position: relative; display: block; height: 100%; } #carousel189965 img { border: none; max-width: 100%; margin:0 auto; height:100%; } #thumbs189965 img { border: none; width: 100%; height: 100%; position: absolute; top: 0; left: 0; } #carousel189965 span { width: 554px; height: 313px; } #carousel_desc189965 span { width: 554px; height: auto; } #thumbs-wrapper189965 { padding: 20px 40px; position: relative; } #thumbs189965 a { border: 2px solid #899; width: 150px; height: 100px; margin: 0 10px; overflow: hidden; border-radius: 10px; -webkit-transition: border-color .5s; -moz-transition: border-color .5s; -ms-transition: border-color .5s; transition: border-color .5s; } #thumbs189965 a:hover, #thumbs189965 a.selected { border-color: #566; } .fluid_container_album img#shadow { width: 100%; position: absolute; bottom: 0; } .next_thumbnail189965 { background-position: -19px 0; right: 10px; } .next_thumbnail189965:hover { background-position: -19px -20px; } .prev_thumbnail189965 { background-position: 0 0; left: 10px; } .prev_thumbnail189965:hover { background-position: 0 -20px; } .next_thumbnail189965, .prev_thumbnail189965 { background-image: url("/client/themes/fa/main/img/carousel_nav.png"); display: block; height: 20px; margin-top: -10px; position: absolute; top: 50%; width: 19px; } $(function() { $('#carousel189965').carouFredSel({ responsive: true, circular: false, auto: false, items: { visible: 1, width: 200, height: '56%' }, scroll: { fx: 'directscroll' } }); $('#carousel_desc189965').carouFredSel({ responsive: true, circular: false, auto: false, items: { visible: 1, width: 200, height: '5%' }, scroll: { fx: 'directscroll' } }); $('#thumbs189965').carouFredSel({ responsive: true, circular: false, auto: false, prev: '.next_thumbnail189965', next: '.prev_thumbnail189965', items: { visible: { min: 2, max: 6 }, width: 150, height: '66%' } }); $('#thumbs189965 a').click(function() { $('#carousel189965').trigger('slideTo', '#' + this.href.split('#').pop() ); /* $('#carousel_desc189965').trigger('slideTo', '#' + this.href.split('#').pop() ); */ $('#thumbs189965 a').removeClass('selected'); $(this).addClass('selected'); return false; }); });

راهپیمایی عظیم سرخ؛ قدم هایی از دل تاریخ برای رسیدن به آینده

قدم اول : رسیدن به گویانگ؛ شهری در میان ابرها

هوای خنک و مطبوع گویانگ، همان طور که پیش بینی می شد هر رهگذری را در آغوش می کشد. به این شهر «پایتخت تابستان نشینی چین» می گویند؛ شهری که در میان کوه ها و جنگل ها جای گرفته و با بیش از هزار پارک، خود را در دل طبیعت پنهان کرده است. هرمسافری که هوایی به این شهر سفر کرده باشد بعد از پیاده شدن از هواپیما در فرودگاه بین المللی لونگ دونگ بائو، نخستین چیزی که نظرش را جلب می کند، نه آسمان خراش ها و نه خیابان های شلوغ، بلکه بنایی سرخ رنگ است که همچون نواری بلند در زمین پیچ وخم می خورد. این همان «راه راه سرخ» است – موزه معروف و دیجیتال هنر راهپیمایی بزرگ گوی ژو که مردم آن را با محبت «هونگ پیائو دای» یا «روسری سرخ» می نامند.

طراحی این بنا از «نقشه مسیر راهپیمایی بزرگ ارتش سرخ مرکزی» الهام گرفته و نمای بیرونی اش با بیش از سی هزار صفحه آلومینیومی سرخ رنگ پوشیده شده که رنگ های خود را از صخره های سرخ دان شیا در گوی ژو وام گرفته است. انگار که خود زمین، خاطره آن راهپیمایی حماسی را در قالب یک اثر هنری به تماشا گذاشته باشد.

قدم دوم : ورود به تونل زمان

اینجا موزه ای معمولی نیست. مسئولان موزه می گویند: «این فقط یک سالن نمایش نیست؛ بلکه تونلی از زمان است که با فناوری بافته شده و راهرویی از هنر که با روحیه ساخته شده». اینجا نخستین مرکز نمایش فراگیر و چند بعدی دیجیتال با موضوع راهپیمایی بزرگ در سراسر چین است که از هوش مصنوعی، تصاویر سه بعدی تمام نگاشت، حرکت های مکانیکی همه بعد، واقعیت مجازی و میدان های صوتی سه بعدی برای بازآفرینی دیجیتال تمام نمای مسیر راهپیمایی استفاده می کند.

فضای داخلی با نور کم و سایه روشن های اسرارآمیز آغاز می شود. ناگهان، چراغی قدیمی به نام «لامپ اسبی» در جلو روشن می شود و نشان سرخ حزب بر روی آن می درخشد. در دو طرف، صفحه های تمام نگاشت نام های طلایی رنگی را نشان می دهند که یکی پس از دیگری عبور می کنند. این آغاز بخش نخست نمایش است: «قهرمانان گمنام».

قدم سوم: قهرمانان گمنام؛ ستون های فراموش نشده تاریخ

در این بخش، سایه هایی از سربازان ارتش سرخ در برابر چشمان تماشاگران مجسم می شوند. صورت هایی جوان، چشمانی مصمم، لباس هایی کهنه و پا هایی برهنه. بیشتر این سربازان، پسران روستایی عادی بودند که برای رسیدن به چینِ جدید و با امید برابری و برادری راه انقلاب را برگزیدند.

راهپیمایی بزرگ، یکی از مهم ترین رویداد های تاریخ معاصر چین، در اکتبر 1934 آغاز شد. ارتش سرخ به رهبری حزب کمونیست چین، برای گریز از محاصره نیرو های برتر کومینتانگ، مجموعه ای از عقب نشینی های استراتژیک را از پایگاه های خود در جنوب چین آغاز کرد و سرانجام در اکتبر 1936، نیرو های مختلف ارتش سرخ در منطقه مرزی شاآنشی-گانسو-نینگ شیا در شمال غرب چین به هم پیوستند. مسافتی که ارتش سرخ در این دو سال پیمود، نزدیک به دوازده هزار و پانصد کیلومتر بود و از ده استان عبور کرد.

بیشتر این سربازان هرگز نامی از خود به یادگار نگذاشتند. از 206 هزار نفری که راهپیمایی را آغاز کردند، تنها 57 هزار نفر به پایان آن رسیدند. بسیاری از آنان نه در نبرد، که در دل طبیعت وحشی و بی رحم جان باختند. دوازده هزارو پانصد کیلومتر راهپیمایی در دل کوه ها و بیابان ها، در میان سرما و گرسنگی و مرگ، نه برای شهرت و نام، که برای آرمانی بزرگ تر از خودشان. طراحان موزه می گویند: «تعداد بیشماری از سربازان ارتش سرخ با خون و جان خود پیروزی را رقم زدند، اما بیشترشان بی نام ماندند. با این حال، هر قهرمانی سزاوار آن است که به یاد آورده شود».

قدم چهارم : غسل در خون و آتش؛ گذشتن از رود شیانگ

بخش دوم، «غسل در خون و آتش»، مخاطب را به دل یکی از غم انگیزترین نبرد های راهپیمایی بزرگ می برد: نبرد خونین رود شیانگ. ناگهان، صدای انفجار در اطراف پیچید. سنگر های جنگی در برابر چشمان تماشاگران گشوده شده و آب رودخانه در کنار پا های تجربه گران جاری می شود. مخاطب اینجا یک اجرای زنده را تجربه می کند که نظیرش را کمتر دیده. تجربه ای میان سینما، تئاتر، پرفورمنس، بازدید از موزه و حضور دریک فضای دیجیتالی با بهره گیری از ظرفیت های هوش مصنوعی

فناوری دیجیتال در اینجا تاریخ را از قاب کتاب ها بیرون کشیده و آن را به تجربه ای زنده و ملموس تبدیل کرده است. این تفاوت بزرگ «راه راه سرخ» با موزه های سنتی است؛ در آنجا بازدیدکننده تنها نگاه می کند و می شنود، اما اینجا از تماشاگر به شرکت کننده ای فعال در تاریخ تبدیل می شود. در نبرد رود شیانگ، ارتش سرخ از سی هزار نفر به کمتر از ده هزار نفر رسید. این عدد خشک تاریخی، در این فضا به فریاد هایی تبدیل شد که هنوز در گوشم طنین انداز است.

قدم پنجم: نقطه عطف بزرگ؛ کنفرانس زون یی

بخش سوم، «نقطه عطف بزرگ»، به رویداد سال 1935 و شهر زون یی اشاره می کند، جایی که تاریخ مسیر خود را عوض کرد. پرده های مکانیکی غول پیکر به آرامی کنار می روند و فضای جلسه تاریخی کنفرانس زون یی در برابر چشمان تماشاگران بازسازی می شود. در این جلسه بود که مائو تسه تونگ به رهبری ارتش سرخ بازگشت و نقطه عطفی در تاریخ انقلاب چین رقم خورد.

در گوی ژو، ارتش سرخ بیشتر از هر استان دیگری فعالیت کرد و دامنه حضور آن گسترده ترین بود. این استان میزبان رخداد هایی بود که چین را از شکست به پیروزی رساند؛ از جمله گذشتن از رود وو، نبرد کوه لوشان و چهار بار عبور از رود چی شویی. در این بخش از نمایش، صحنه چهار بار عبور از رود چی شویی با چنان جزئیاتی بازسازی شده که یک بازدیدکننده به راحتی می تواند خود را در دل آن نبرد ها تصور کند.

قدم ششم: از خودگذشتگی؛ میراثی برای امروز

بخش چهارم، «نسل به نسل»، از دل تاریخ به زمان حال بازمی گردد. در این بخش، فناوری تصاویر سه بعدی تمام نگاشت، صحنه هایی از زندگی امروز چین را به نمایش می گذارد: کودکانی که در مدارس جدید مشغول تحصیل هستند، کارگرانی که در کارخانه های پیشرفته مشغول کارند و خانواده هایی که در آرامش کنار هم زندگی می کنند. پیام این بخش روشن بود: آرمانی که آن سربازان جوان برایش جان خود را فدا کردند، امروز به ثمر نشسته است.

چین در چند دهه، فرآیند صنعتی سازی را به سرعت پشت سر گذاشته که در کشور های توسعه یافته قرن ها به طول انجامیده است. تولید ناخالص داخلی این کشور از 67.9 میلیارد یوان در سال 1952 به نزدیک 135 تریلیون یوان در سال 2024 رسیده و نزدیک به 100 میلیون نفر از جمعیت روستایی از فقر مطلق خارج شده اند. این دستاوردها، نتیجه تلاش جمعی مردمی است که ارزش های والای انسانی و روحیهٔ ایثارگری را در سخت ترین شرایط حفظ کرده اند.

قدم هفتم: چین و ایران؛ دو ملت، یک آرمان

به عنوان یک خبرنگار ایرانی که این نمایش را از نزدیک تماشا کردم، ناخودآگاه به یاد کشور خودم و رشادت های مردم ایران در جنگ ها و تحریم ها و فشار های اقتصادی می افتم. هزینه ای که مردمان سرزمین پارس در حدود نیم قرن گذشته برای استقلال و آزادی پرداخته اند. همان گونه که سربازان ارتش سرخ برای آزادی و استقلال چین از جان خود گذشتند. اشتراکات مردم ایران و چین بسیار است، اما شاید کمتر کسی به این ویژگی مشترک دو ملت توجه کرده. هم قدم شدن مردم ایران و چین در راه از خودگذشتگی و ایستادگی و تلاش برای رسیدن به آزادی و استقلال همان نقطه اشتراک این مردمان است. مردم ایران نیز همچون مردم چین در برابر بزرگترین تجاوز های نظامی قرن، با همان روحیه ایثار و از خودگذشتگی ایستادگی کرده اند و اجازه نداده اند وجبی از خاک کشورشان به دست دشمن بیفتد.

چین امروز، ثمره فداکاری های نسلی است که برای تحقق «رؤیای چینی» جان خود را فدا کردند. نمایش «راه راه سرخ» در گویانگ، نه فقط یادآور گذشته است، بلکه چراغ راهی برای آینده ای است که در آن، ملت ها با تکیه بر ارزش های اصیل انسانی و همبستگی جمعی، می توانند بر بزرگترین چالش ها غلبه کنند.

من به عنوان یک خبرنگار ایرانی، با قلبی آکنده از امید، گویانگ را ترک می کنم. امید برای ایران که با تکیه بر سرمایه عظیم انسانی و روحیه ایثارگری مردمانش، بتواند مسیر پیشرفت و تعالی را طی کند؛ مسیری که در آن هر ملتی بر اساس فرهنگ و ارزش های خود، می تواند به قله های رفیع پیشرفت دست یابد. چین مسیر جدیدی از توسعه یافتگی را دربرابر همه جهان گشوده و ایران نیز با تمسک به هویت و ارزش های خود، می تواند این مسیر را با افتخار بپیماید.