میشائیل هانکه هم الَکش را آویخت؛ پایان فیلمسازی پس از 10 فیلم ماندنی!

به گزارش خبرگزاری مهر به نقل از ورلد آف ریل، میشائیل هانکه فیلمسازی که تأثیر زیادی بر سینما داشت و فیلم هایی چون «پنهان»، «معلم پیانو»، «بازی های خنده دار» و «عشق» از آثار شاخص سینمایی وی هستند، حالا به نظر می رسد با فیلم «پایان خوش» در سال 2017، با سینما خداحافظی کرده است.

هانکه که ماه مارس 84 ساله شد، هیچ پروژه ای در دست ساخت ندارد و آخرین بار ایزابل هوپر، که در 4 فیلم او بازی کرده، گفت ممکن است او دیگر فیلمی نسازد.

حالا مارکوس شلاینزر کارگردان «رز» که شاگرد سابق هانکه و دوست نزدیک امروز اوست، بازنشستگی وی را چنین تأئید کرده است: او الان 84 سال دارد و بازنشسته شده است، اما هنوز خوشحال است. ما 2 هفته پیش همدیگر را دیدیم و او برای من یک غذای خیلی خوب پخت. او 10 فیلمش را مثل الگوی همیشگی اش، روبر برسون ساخته و هر کاری از دستش برمی آمد انجام داده و حالا خوشحال است.

هانکه در مراسم افتتاحیه فیلم «رز» ساخته شلاینزر شرکت و از آن به عنوان «شاهکار» یاد کرد که باید معنای آن را جدی گرفت زیرا هانکه به راحتی از کسی تعریف نمی کند.

شلاینزر گفت: او در مراسم افتتاحیه در اتریش حضور یافت. او یک دوست حامی و بسیار مهربان است. وقتی من با فیلم اولم در کن بودم ... هر دقیقه با من تماس می گرفت و می پرسید؛ «جایزه بردی؟ خبر داری؟» و حالا درباره «رز» گفته که فیلم یک شاهکار است. او چنین چیزی را به راحتی نمی گوید و چنین باوری دریافت چنین تعریفی را برای من آسان تر هم نمی کند.

تأثیر هانکه در سینمای معاصر محسوس است و هر سال فیلم های بی شماری تحت تأثیر سبک فیلمسازی ساده و بی تکلف او ساخته می شوند. فیلم های هانکه حتی در بیمارگونه ترین آنها، ردی کمرنگ از طنز نیز در زیر تاریکی دارند؛ به نوعی چشمکی ظریف و اشاره ای به مخاطب تا یادآوری کند آنچه تماشا می کنیم، در نهایت یک تجربه سینمایی است.

سال 2023 موزه فیلم اتریش تولد هانکه را با مروری بر آثارش جشن گرفت و آن زمان بود که روشن شد سریال انگلیسی زبانی که هانکه روی آن کار می کرد، با عنوان «کتاب کلوین»، کنار گذاشته شده است. قرار بود این مینی سریال 9 قسمتی به زبان انگلیسی ساخته شود. این پروژه کاملا شکل گرفته و بیشتر با پول شخصی خود وی تأمین مالی شده بود، اما شیوع کرونا در نهایت آن را نابود کرد.

هانکه در مصاحبه های سال 2017 برای فیلم «پایان خوش» کناره گیرانه ظاهر شد و از رسانه های اجتماعی به عنوان «زنجیره ای از وحشت ماکیاولیستی» یاد کرد؛ که امروز بیش از همیشه پیشگویانه به نظر می رسد.

«پایان خوش» که باید از آن به عنوان آخرین فیلم هانکه یاد کرد، در بین منتقدان 2 دستگی ایجاد کرد و پر از لحظات طنز تاریک بود، برخلاف شهرت این فیلمساز که به عنوان سازنده درام های سنگین شناخته می شود. با این حال «پایان خوش» را باید نقطه اوج بی نظیری برای هانکه خواند؛ یک کمدی با ارجاع به خود درباره تمام مضامینی که در طول دوران حرفه ای اش به آنها پرداخته بود. تقریباً 10 سال بعد، با اعلام خبر بازنشستگی وی، به نظر می رسد این فیلم ایده آلی برای گذاشتن یک نقطه در آخر خط بود.

این فیلمساز اروپایی که اغلب مشکلات جامعه مدرن را به تصویر کشیده در رشته های فلسفه، روان شناسی و تئاتر تحصیل کرد و از 1967 تا 1970 به عنوان نمایشنامه نویس در زودوستفونک کار کرده و از 1970 با نوشتن و کارگردانی فیلم تلویزیونی «بعد از لیورپول» وارد دنیای فیلمسازی شد. هانکه همزمان در تئاترهای اشتوتگارت، دوسلدورف، فرانکفورت، هامبورگ مونیخ، برلین و وین نمایش های متعددی روی صحنه برد.

او برای فیلم های «روبان سفید» و «عشق» نخل طلای کن را برد و با فیلم «عشق» نامزد دریافت جایزه اسکار بهترین کارگردانی، بهترین فیلمنامه غیراقتباسی و بهترین فیلم خارجی شد و در نهایت جایزه آخر را دریافت کرد.