شاعر لحاف دوز نائینی و تلاشی بی وقفه برای منظوم کردن نهج البلاغه

در دل کویر نائین، میان کوچه های خاموش و آفتاب خورده این شهر تاریخی، کارگاهی ساده، اما پر از نغمه و معنا وجود دارد؛ کارگاهی که در آن فقط لحاف دوزی انجام نمی شود، بلکه واژه ها دوخته و ابیات زاده می شوند و فرهنگ غنی تشیع در قالب شعر جان می گیرد. علی اکبری فیض آبادی، شاعری متعهد، متواضع و مردمی، در میان پارچه ها و نخ ها، دل به حروف می سپارد و اشعاری می سازد که عطر معرفت و معنویت دارند.

فیض آبادی که متولد 1337 است، با ذوق و قریحه ای کم نظیر، اشعاری در قالب های گوناگون از جمله غزل، مثنوی، قصیده، رباعی و حتی به گویش نائینی سروده است. آنچه نام او را در تاریخ ادبیات دینی ایران ماندگار می کند، تلاشی بی وقفه برای منظوم کردن نهج البلاغه است؛ اهتمامی که او را در آستانه تبدیل شدن به نخستین شاعری در کشور قرار داده که کل این اثر گران سنگ را به زبان شعر درآورده است.

نخستین اثر فیض آبادی با عنوان «شکوفه های معرفت» شامل اشعار مذهبی و مدایح ائمه اطهار(ع) در سال 1403 منتشر شد و دومین اثرش با نام «گلستان معرفت» در سال جاری به چاپ رسیده که شامل بخشی از نامه های نهج البلاغه در قالب شعر است. در آینده ای نزدیک نیز قرار است تمامی خطبه ها و حکمت های نهج البلاغه در مجموعه ای جداگانه منتشر شود. در ادامه، گفت وگوی خبرنگار ایکنا از اصفهان را با این شاعر عاشق و پرتلاش می خوانیم.

ایکنا ـ اولین بیت را در چه سنی سرودید و چگونه وارد مسیر شعر شدید؟

از کودکی به شاعری علاقه داشتم؛ ولی زیاد آن را جدی نمی گرفتم. سال 1361 که فروشنده شرکت تعاونی روستای فیض آباد بودم، دوستان اهل ادب گاهی به من سر می زدند و من برایشان شعر می خواندم. آن ها می گفتند این ها هم وزن دارد، هم آهنگ، هم قافیه و هم ردیف؛ یعنی شعر است.

ایکنا ـ ایده به نظم درآوردن نهج البلاغه از کجا شکل گرفت؟

همه چیز از عشق شروع شد. روزی در حال خواندن خطبه اول نهج البلاغه بودم که عبارتی زیبا توجهم را جلب کرد. با خودم گفتم ببینم می توانم این عبارت را به شعر درآورم، شروع کردم و موفق شدم. بعد جرئت پیدا کردم که خطبه ای کامل را به شعر درآورم. «همام» نخستین خطبه ای بود که به شعر تبدیل کردم. در حالی که مشغول لحاف دوزی بودم، ظرف سه روز خط به خط آن را نوشتم.

ایکنا ـ از چه زمانی، منظوم سازی نهج البلاغه را به طور جدی آغاز کردید؟

از سال 1382 این مسیر را شروع کردم. در مدت دو سال، 152 خطبه را به نظم درآوردم. مدتی به دلیل مشغله ذهنی کار را متوقف کردم؛ اما به لطف خدا دوباره ادامه دادم. حالا تمام خطبه ها، حدود 150 حکمت و 10 نامه را به شعر درآورده ام. هنوز موفق به چاپ کامل آن نشده ام؛ چون جمع آوری و تایپ وقت زیادی می برد؛ اما ان شاءالله سال آینده منتشر می شود.

ایکنا ـ اتفاق افتاده که در حین کار یا موقع خواب، به شما شعری الهام شود؟

بله، اتفاقاً سال ها پیش، در خواب شعری به من الهام شد. شب 17 ربیع الاول بود. در خواب منظره ای از بهشت دیدم که بسیار وسیع بود و مدام بر وسعتش افزوده می شد. روی آب نشسته بودم و ناگهان صدایی شنیدم که گفت: «تو شاعری، هرچه می خواهی، به زبان شعر بگو.» همان جا با صدای بلند گفتم: «ما علی را می شناسیمش به علم/ ما علی را می شناسیمش به حلم/ ما علی را می شناسیمش به صبر...» وقتی به واژه «صبر» رسیدم، با خودم گفتم اگر یادداشت نکنم، از ذهنم می پرد. در خواب دنبال قلم و کاغذ می گشتم که بیدار شدم.

علی اکبری فیض آبادی نه تنها در لحاف دوزی چیره دست است، بلکه در دوختن واژگان به ریسمان معنا نیز مهارت کم نظیری دارد. او ثابت کرده که شعر می تواند از دل کار و زندگی روزمره برخیزد و به بلندای معرفت و معنویت برسد. تلاشی که این شاعر برای زنده نگاه داشتن میراث نهج البلاغه کرده، در نوع خود بی سابقه است و شایسته تقدیر و حمایت. امید آنکه با چاپ کامل آثارش، نسل های آینده نیز از زلال اندیشه و ایمان این شاعر متعهد بهره مند شوند.

فاطمه نصیری نایینی

انتهای پیام